Grand Prix Formule 1 van Australië 1990

De Grand Prix Formule 1 van Australië 1990 werd gehouden op 4 november 1990 in Adelaide. Het was de 500ste race in het wereldkampioenschap Formule 1.

Positie	Nummer	Rijder	Team	Ronden	Tijd/Opgave	Startplaats	Punten
1	20	Nelson Piquet	Benetton-Ford	81	1:49:44.570	7	9
2	2	Nigel Mansell	Ferrari	81	+3.129	3	6
3	1	Alain Prost	Ferrari	81	+37.259	4	4
4	28	Gerhard Berger	McLaren-Honda	81	+46.862	2	3
5	5	Thierry Boutsen	Williams-Renault	81	+1:51.160	9	2
6	6	Riccardo Patrese	Williams-Renault	80	+1 Ronde	6	1
7	19	Roberto Moreno	Benetton-Ford	80	+1 Ronde	8
8	4	Jean Alesi	Tyrrell-Ford	80	+1 Ronde	5
9	23	Pierluigi Martini	Minardi-Ford	79	+2 Ronden	10
10	25	Nicola Larini	Ligier-Ford	79	+2 Ronden	12
11	26	Philippe Alliot	Ligier-Ford	78	+3 Ronden	19
12	8	Stefano Modena	Brabham-Judd	77	+4 Ronden	17
13	14	Olivier Grouillard	Osella-Ford	74	+7 Ronden	22
NF	21	Emanuele Pirro	Dallara-Ford	68	Motor	21
NF	27	Ayrton Senna	McLaren-Honda	61	Spin	1
NF	17	Gabriele Tarquini	AGS-Ford	58	Motor	26
NF	12	Johnny Herbert	Lotus-Lamborghini	57	Koppeling	18
NF	3	Satoru Nakajima	Tyrrell-Ford	53	Spin	13
NF	16	Ivan Capelli	Leyton House-Judd	46	Gaspedaal	14
NF	11	Derek Warwick	Lotus-Lamborghini	43	Versnellingsbak	11
NF	15	Mauricio Gugelmin	Leyton House-Judd	27	Remmen	16
NF	22	Andrea de Cesaris	Dallara-Ford	23	Elektrisch probleem	15
NF	29	Éric Bernard	Larrousse-Lamborghini	21	Versnellingsbak	23
NF	24	Gianni Morbidelli	Minardi-Ford	20	Versnellingsbak	20
NF	7	David Brabham	Brabham-Judd	18	Spin	25
NF	30	Aguri Suzuki	Larrousse-Lamborghini	6	Transmissie	24
NQ	9	Michele Alboreto	Arrows-Ford
NQ	18	Yannick Dalmas	AGS-Ford
NQ	10	Alex Caffi	Arrows-Ford
NQ	31	Bertrand Gachot	Coloni-Ford

• Raceleiders: Ayrton Senna (61 ronden, 1-61), Nelson Piquet (20 ronden, 62-81)
• Zoals gebruikelijk bij de laatste race van het seizoen was er nu ook weer een fotoshoot voor alle rijders en met een aantal ex-wereldkampioenen. Alain Prost was echter nog boos omwille van het incident in Japan en kwam niet opdagen.

• Dit was de tweede wereldtitel voor Ayrton Senna. Hij was hiermee de tiende wereldkampioen met minstens twee titels. Het was tevens de zevende wereldtitel voor een Braziliaanse coureur.
• Dit was de vijfhonderdste officiële Formule 1-race die meetelde voor het wereldkampioenschap. In die vijfhonderd Grands Prix waren er een aantal records gevestigd:
  • Riccardo Patrese was de meest ervaren coureur met 208 races.
  • Ayrton Senna had 52 pole positions behaald. Ook was hij recordhouder met acht opeenvolgende pole positions.
  • Alain Prost had 34 snelste rondes, had 2.208 rondes als raceleider gereden, 44 Grand Prix-winsten, 89 podiumplaatsen en was in totaal 67 Grand Prix-weekeinden de leider van het kampioenschap geweest.
  • Jim Clark behield het record van 8 Grand Slams.
  • Juan Manuel Fangio was recordhouder met vijf wereldtitels. Tevens was hij de enige coureur met vier opeenvolgende wereldtitels.
  • Alberto Ascari had als enige het record in handen van zeven opeenvolgende snelste rondes én negen opeenvolgende Grand Prix-winsten. Hij deelde het record van negen opeenvolgende podiumplaatsen met Jim Clark, Niki Lauda en Nelson Piquet.
  • Niki Lauda behield nog steeds het record van 24 opeenvolgende Grand Prix-weekeinden als klassementsleider te eindigen.
  • Britse coureurs hadden gezamenlijk alle records in handen: 481 races gereden, 129 pole positions, 127 snelste rondes, 8.947 rondes als raceleider, 309 podiumplaatsen, 132 Grand Prix-winsten, 14 Grand Slams en 10 wereldkampioenschappen.